我有個野蠻阿媽

今日阿媽無啦啦同我講, 「嘩, 衣家你個表姐賺幾多呀! 有四萬蚊一個月, 好過你去讀博士! 早知你去讀個會計啦」

聽完之後, 我面色一沉, 只係講左一句「你可唔可以唔好咁膚淺? 咁低層次?」我唔想再反駁。

到到夜晚十點幾, 佢睇緊Now財經台, 講緊美國經濟倒退, 我就講「死啦, 如果港幣同美金脫勾, 咁我賺D美金咪唔值錢囉」(當然講下, 我無乜特別含意, 我估港幣都唔會就咁脫勾), 結果佢就即刻寸我, 講左句「乜你果陣時唔係講人地唔比錢你你都去咩」。我面色一沉, 只係再講多一次「你可唔可以唔好咁膚淺? 咁低層次?」。

我一講佢思想膚淺, 佢就會講我好囂張。我唔覺得自己囂張, 原因係我只係講緊事實, 如果每句「點醒人」既事實係等於囂張, 咁我可以唔洗出聲都得。

我阿媽佢連哈佛大學有幾出名都唔知, 佢叫我去東南亞, 因為果邊旺我, 超迷信, 叫我唔好去美國, 因為係北邊, 我寒命唔好再去凍既地方。東南亞有乜大學出名架? NUS loh, 算係比較好D, 但係我無可能因為咁既reason去singapore發展, 一D都唔make sense。我講乜佢都唔信, 就連佢睇報紙, 睇到人地講骨質疏鬆要食D乜好, 佢就講「人地報紙衣D野, 你都唔識」。佢係係無問過我的情況下講我唔識。

佢好好野呀, 佢成日教我唔好寸, 唔好囂, 好啦, 我從來唔會係人地面前拋書包, 佢就以為我無料。大佬, 我讀咁耐, 佢完全唔知我讀乜, 亦都無理解過。衣家又講我讀咁多為乜, 又叫我唔好去哈佛, 又講我賺唔到錢, 對唔住, 我真係好真心想講「你真係好膚淺」。我每日做野咁辛苦, 佢就只會煩我, 雙親都係咁, 連無CORRECTION PEN, 睇說明書, 睇信都叫我去做, 佢地係識字既, FATHER就連英文都識, 我個阿哥就唔知成日去左邊, 乜野都只我去理。大佬, 放過我啦。

其實我有一個阿哥, 係NORWAY, 佢去左NORWAY就一去不返, 衣家仲無CONTACT我地TIM。我終於知點解, 我都想去完美國唔返香港, 但係我知唔可以。細個我係佢地既負擔, 唔可以咁就放棄佢地, 但係佢地真係好膚淺, 我係外面要受壓力, 係屋企都要受壓力, 係唔係想迫到我傻Q左佢地先安落?

我知家家有本難念的經, 咁又點?

所以人與人之間既相處真係一種藝術, 人與人包括朋友, 親人, 同事, EVEN街外人。我自問唔係做事好圓滑, 但係都唔會害人同hurt人啦…唉...

衣D係唔係叫generation gap?!